آیا تبدیل مبلغ رهن یا ودیعه به درآمد اجاره قانونی است ؟

آیا تبدیل مبلغ رهن یا ودیعه به درآمد اجاره قانونی است ؟

 

۱- تبدیل مبلغ ودیعه یا رهن به درآمد اجاره بر اساس نرخ ۱٫۵% به شرح مفصل و تاریخچه‌ای که ذیلاً ارائه می‌شود، رویه‌ای کاملاً اشتباه و منسوخ است.

 

۲- در تبصره ذیل ماده ۵۴ ق. م. م – مصوب سال ۱۳۶۶- آمده بود:

 

«تبصره – ارزش اجاری مستغلات در مواردی که باید بر اساس اجاره‌بهای املاک مشابه تقویم گردد به وسیله ممیز مالیاتی حوزه‌ای که ملک در آن واقع است با تأیید سرممیز مالیاتی مربوط تعیین خواهد شد و در صورت وجود اختلاف بین نظر ممیز و سرممیز نظر سرممیز با رعایت مقررات، ملاک عمل خواهد بود.»

 

ملاحظه می‌کنید که مطابق تبصره فوق، ارزش اجاری موضوع املاک مشابه را «ممیز مالیاتی با تأیید سرممیز مالیاتی» تعیین می‌کردند.

 

۳- بر اساس اختیار حاصل از تبصره فوق، سازمان امور مالیاتی در سال ۱۳۸۰ اقدام به صدور بخشنامه‌ای به شماره ۳۰/۴/۶۰۷۷/۴۵۶۷۲ مورخ ۱۳۸۰/۰۸/۰۸ نمود با این مضمون که مبلغ رهن باید با نرخ ۲٫۵% تبدیل به درآمد شود.

 

۴- یازده روز بعد، سازمان مذکور اقدام به صدور بخشنامه دیگری به شماره ۳۰/۴/۶۶۸۳/۴۸۰۸۵ مورخ ۱۳۸۰/۰۸/۱۹ نمود با این مضمون که نرخ ۲٫۵% مذکور در بخشنامه فوق‌الاشعار اشتباه بوده است و مبلغ ودیعه یا رهن می‌بایست با نرخ ۱٫۵% به درآمد تبدیل شود.

 

۵- پس از مدتی، در تاریخ ۱۳۸۰/۱۱/۲۷ مجلس شورای اسلامی، قانونی را تحت عنوان «قانون اصلاح موادی از قانون مالیات‌های مستقیم» از تصویب خود گذارند که ماده ۱۹ این قانون، تبصره ماده ۵۴ ق. م. م را با اعمال اصلاحاتی، به تبصره ۱ تغییر داد و یک تبصره نیز به عنوان تبصره ۲ به ماده مزبور به شرح زیر الحاق کرد:

 

«تبصره ۲- از ابتدای سال ۱۳۸۲، مأخذ محاسبه درآمد مشمول مالیات اجاره املاک، ارزش اجاری خواهد بود که توسط کمیسیون تقویم املاک موضوع ماده (۶۴) این قانون برای محدوده شهرها و روستاها و بر اساس هر متر مربع تعیین خواهد شد.»

 

۶- با عنایت به تبصره ۲ الحاقی به ماده ۵۴ به وضوح مشخص است که قانون‌گذار، رویه مذکور در تبصره ۱ این ماده را از ابتدای سال ۱۳۸۲ ملغی اعلام کرده و به جای آن، ارزش اجاری مصوب کمیسیون تقویم املاک موضوع ماده ۶۴ را ملاک عمل دانسته است.

 

۷- با این اوصاف، رویه تبدیل ودیعه یا رهن به درآمد اجاره بر اساس نرخ ۱٫۵%، تا پایان سال ۱۳۸۱ به قوت خود باقی بوده است و متعاقباً با الحاق تبصره ۲ به ماده ۵۴ و اجرایی شدن این تبصره از ابتدای سال ۱۳۸۲، رویه تبدیل مبلغ ودیعه به درآمد، از ابتدای سال ۸۲ ملغی شده است و از این تاریخ به بعد، درآمد اجاره در قراردادهای رهن تصرف می‌بایست بر اساس ارزش اجاری مصوب کمیسیون تقویم املاک تعیین شود و نه اعمال نرخ ۱٫۵%. ضمناً از ابتدای سال ۱۳۸۲، بخشنامه‌های فوق‌الاشاره نیز به دلیل مغایرت با مفاد تبصره ۲ الحاقی ماده ۵۴، به خودی خود لغو و از درجه اعتبار ساقط شده‌اند.

 

خلاصه مطالب فوق این است که تبدیل مبلع ودیعه یا رهن به درآمد اجاره با اعمال نرخ ۱٫۵% و یا هر نرخ دیگری، از ابتدای سال ۱۳۸۲ رویه‌ای منسوخ و غیر قانونی تلقی می‌شود.

دیدگاه

دیدگاهی ثبت نشده.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

نام شما (الزامی)

آدرس پست الکترونیکی شما (الزامی)

موضوع

پیام شما